«لغت نامه دهخدا»
[مَ سَ کَ] (ع اِ) جایی که آب ایستد در وی. (منتهی الارب). || جای درشت از چاه که وقت کندن پیش آید. || چاه درشت خاک که به گرد گرفتن حاجت نباشد وی را. || پوستکی است که بر روی کودک یا اسب کره در کشیده باشد. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || واحد مَسَک. (از اقرب الموارد). دست برنجن از عاج. (دهار). و رجوع به مَسَک شود.