مسمقار

«لغت نامه دهخدا»

[مَ سِ / مَ مَ](1) (اِ) به لغت اهل اندلس دوائی است که آن را زراوند طویل گویند و آن را مسمقران و مسمقوره نیز گویند. (برهان) (آنندراج). زراوند طویل. (ناظم الاطباء) (دزی ج 2 ص 593) (تحفهء حکیم مؤمن). گیاهی است بالارونده از تیرهء زراوندها(2) و از تیره های نزدیک به اسفناجیان(3) و از ردهء دولپه ایهای بی گلبرگ گلش فقط دارای یک کاسبرگ لوله ای است و از ریشه اش که دارای خواص داروئی زیادی است در طب استفاده میکنند. (از دائره المعارف کیه). چیقک. (گل گلاب). ارسطولوخیا. فاصل النفسا. ابارشتم. ابورستم. شجرهء رستم. زراوندنر. مسهقوره. مستمقوره. بور و آلماسی. مسمقران. (فرهنگ گیاهی بهرامی). مدحرج. ابن رستم. (ابن البیطار). قلبجوله. زائره. شجره الخطا طیف. (اسماء عقار 133). و رجوع به زراوند و مسمقران و مسمقوره شود.
(1) - ضبط اول از لکلرک و دوم از برهان و ناظم الاطباء است.
(2) - Aristolochiacees.
(3) - Chenopodees.