مسنبخ

«لغت نامه دهخدا»

[مُ سَمْ بَ] (ع ص) آن که در نیمروز سیر کند و راه رود. (منتهی الارب)(1) (از اقرب الموارد) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || دور و بعید. (ناظم الاطباء).
(1) - در منتهی الارب با «ج» آخر یعنی «مسنبج» آمده که ظاهراً اشتباه کاتب است.