مسنون

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) مشورت کرده. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || تیزکرده از کارد و جز آن. (منتهی الارب) (آنندراج). تیزکرده و صیقل زده از کارد و جز آن. (ناظم الاطباء). تیز: سنان مسنون؛ سنانی تیز. (مهذب الاسماء) (دهار). || آراسته کرده. روشن و تابان نموده. (منتهی الارب). روشن و تابان گشته. || هر چیز املس شده. (ناظم الاطباء). || تابان روی: رجل مسنون الوجه؛ مرد تابان روی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || آن که در روی و بینی او درازی باشد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). روئی کشیده. (مهذب الاسماء). آن که رو و بینی او دراز باشد. || راه رفته و سیرکرده شده. || سنت شده و ختنه شده. (ناظم الاطباء). سنت کرده شده. || مشروع و موافق شرع و سنت آن حضرت، یعنی پیغمبر اسلام (ص). (ناظم الاطباء). وارد شده در سنت. سنت شده. جایز. || مستحب. مندوب. (یادداشت مرحوم دهخدا): بعد از این غسل ها [ واجب ] همه مسنون است و آن دوازده اند : غسل آدینه، غسل هر دو عید، غسل آفتاب و ماه گرفتن... (کشف الاسرار ج 2 ص 517). || بوی ناک: حمأ مسنون؛ گل و لای بوناک. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). متغیر. (ناظم الاطباء): ماء مسنون؛ آبی متغیرشده. (مهذب الاسماء). بوی ناک و گنده. گندیده. متغیرشده. (یادداشت مرحوم دهخدا).
- خاک مسنون؛ خاک بوی ناک و گندیده :
آدم جهل و جفا و شومی را
جان تو بدبخت خاک مسنون شد.
ناصرخسرو (دیوان چ دانشگاه ص 79).
بر آن تربت که بارد خشم ایزد
بلا روید نبات از خاک مسنون.
ناصرخسرو.
- گِل مسنون؛ گل بوی ناک و متعفن :
بلکه به جان است نه به تن شرف مرد
نیست جسدها همه مگر گل مسنون.
ناصرخسرو.
گر همی گوئی که خانه ست این گل مسنون ترا
چون همه کوشش ز بهر این گل مسنون کنی.
ناصرخسرو.
|| روغنی. نان در روغن پخته. (دهار).