«لغت نامه دهخدا»
[مَ نَ] (ع ص) تأنیث مسنون. || زمینی که گیاه آن را خورده باشند. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). مسنونت. (آنندراج). || مطابق حکم شرع. مسنونه. و رجوع به مسنونه شود.