«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع ص) پاسپرده. طریق مسور، راه پاسپرده. (منتهی الارب ذیل «س ی ر») (ناظم الاطباء): رجل مسور به؛ مرد رفته در آن راه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
