«لغت نامه دهخدا»
[مِ] (ع ص) ناقهء مسیاع؛ شتر ماده ای که بر سر خود به چراگاه رود. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || ناقه ای که بر آن متاع بردارند و بی تیمار گذاشته، یا آن که او را به سفر برند و بازآرند. (منتهی الارب) (آنندراج). ماده شتری که آن را به سفر برند و بازآرند. (ناظم الاطباء). || رجل مسیاع مضیاع؛ أی مضیع. (منتهی الارب). مرد اتلاف کننده و بیهوده خرج کننده. (ناظم الاطباء). || (اِ) نداوه. (منتهی الارب). مِسْیَعَه. مالهء گل. (مهذب الاسماء).