مشاحت

«لغت نامه دهخدا»

(1) [مُ شاحْ حَ] (از ع، اِمص) گیر و دار. مباغضت. خصومت. دشمنی. بخل و کینه : میان فایق و بکتوزن مشاحتی قدیم قایم بود. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 186). اگرچه به ظاهر مظاهرت ناصرالدین میکرد، مقصد باطن او قصد ابوعلی بود و انتقام مشاحتی را که در قدیم میان ایشان قایم بود. (ترجمهء تاریخ یمینی ص239). و رجوع به مشاحه شود.
(1) - رسم الخطی از «مشاحه» عربی در فارسی است.