مشارف الشام

«لغت نامه دهخدا»

[مَ رِ فُشْ شا] (اِخ) آن دههاست از عرب که متصل زمین آبادان است. از آن است «سیوف مَشرفیّه»؛ یعنی شمشیرهای منسوب به سوی مشارف(1). لا یقال: مشارفی لان الجمع لا ینسب الیه اذا کان علی هذا الوزن. (منتهی الارب) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). قریه هاست در نزدیکی حوران از آنجمله است بصری از اعمال شام. (از معجم البلدان). دیهای شام. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).
(1) - گویند آن موضعی است به یمن نه مشارف شام. (از اقرب الموارد).