مشارکت

«لغت نامه دهخدا»

[مُ رَ / رِ کَ](1) (از ع، اِمص)مأخوذ از عربی شراکت و انبازی و حصه داری و بهره برداری. (ناظم الاطباء). شرکت : و در این تن سه قوه است یکی خرد و سخن و جایگاهش سر به مشارکت دل و دیگر خشم جایگاهش دل. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 95). دو مهتر بازگشتند بسی رنج بر خاطره های پاکیزه خویش نهادند تا چنان الفتی... و مشارکتی بپای شد. (تاریخ بیهقی). و قویتر سببی در کارهای دنیا مشارکت مشتی دون عاجز است. (کلیله و دمنه). اگر مثلاً در ملک مشارکت توقع کنی مبذول است. (کلیله و دمنه). به رتبت وزارت رسید و از حضیض خدمت به اوج مشارکت ملک پیوست. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 384). نخست مشارکت حس و عقل یاد کرد. (مصنفات باباافضل ج 2 ص 391).
- مشارکت دادن؛ انبازی دادن. شرکت دادن. شریک ساختن : قیصر گفت... تو را چون جیب روزگار به انواع اصطناع مشحون گردانم و در ملک و حکومت مشارکت و... دهم. (سلجوقنامهء ظهیری چ خاور ص 26).
- مشارکت داشتن؛ شریک بودن و انبازی داشتن. (ناظم الاطباء).
- مشارکت کردن؛ انبازی کردن و شراکت کردن. (ناظم الاطباء).
|| همسری و همجنسی. || هم خویی. || هم شکلی. (ناظم الاطباء).
(1) - رسم الخطی از «مشارکه» عربی در فارسی است، و اغلب به کسر «ر» مشارِکت تلفظ می شود. و رجوع به «مشارکه» شود.