مشارق

«لغت نامه دهخدا»

[مَ رِ] (ع اِ) جِ مشرق. (آنندراج) (ناظم الاطباء). مواضع برآمدن خورشید. (از اقرب الموارد)(1). مقابل مغارب. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : و از مشارق ممالک و... او شموس انصاف و بدور انتصاف را طلوع داد. (سندبادنامه ص 8). و آفتاب جلال جهانداری او را از مشارق اقبال... طالع کرد. (سندبادنامه ص 14).
- رب المشارق و المغارب؛ ای مشارق الصیف و الشتاء و مغاربها. (ناظم الاطباء).
|| جایهای شرقی. (ناظم الاطباء). و رجوع به مشرق شود.
(1) - صاحب اقرب الموارد در ذیل مشارق و مغارب آرد: مواضع طلوع و غروب آفتاب را بدان جهت «مشارق» و «مغارب» گویند که در ایام سال، مواضع طلوع و غروب خورشید تغییر می کند.