مشافهات

«لغت نامه دهخدا»

[مُ فَ] (ع اِ) جِ مشافهت : و استادم بونصر نامه ها و مشافهات نسخت کرد و نبشته آمد. (تاریخ بیهقی چ فیاض ص 376). و ابوالعلا به دیوان وزارت آمد و نامه ها و مشافهات استادم بستد و بخواند. (تاریخ بیهقی چ فیاض ص509). و رجوع به مدخل بعد و مشافهه شود.