مشت بیضه کردن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ بَ / بِ ضَ / ضِ کَ دَ] (مص مرکب) گرد کردن مشت برای زدن بر کسی. (آنندراج) :
جان من اول فتح است مترس از تک و تاز
بیضه کن مشت و بر آن گردن سختش بنواز.
میرنجات (از آنندراج).