مشت رند

«لغت نامه دهخدا»

[مُ رَ] (اِ مرکب) رندهء درودگران و آن افزاری باشد که بدان چوب و تخته تراشند. (برهان). دست افزار نجاران و درودگران که بدان چوب را صاف و هموار نمایند. (آنندراج) (انجمن آرا). آلتی که درودگران بدان چوب را هموار کنند و رنده نیز گویند. (فرهنگ رشیدی). مشت رنده. (ناظم الاطباء) :
کردگارا، مشت رندی ده جهان را خوش تراش
تا کی از قومی که هم ایشان و ما هم پیشه ایم.
انوری (از فرهنگ رشیدی).
رجوع به مشت رنده شود.