مشتها

«لغت نامه دهخدا»

(1) [مُ تَ] (ع ص، اِ) مرغوب. (غیاث) (آنندراج). || آرزو. (غیاث) (آنندراج) :
قوم معکوسند اندر مشتها
خاک خوار و آب را کرده رها.مولوی.
در مثال و قصه و فال شماست
در غم انگیزی شما را مشتهاست.مولوی.
و رجوع به مُشتهی شود.
(1) - رسم الخط فارسی از «مشتهی» عربی است.