مشته

«لغت نامه دهخدا»

[مَ تَ / تِ] (ن مف) سرشته و خمیر. (فرهنگ رشیدی) :
دل شب ارده و خرمای مشته
به چشم بنگی اسباب تمام است.
احمد اطعمه (از فرهنگ رشیدی).
رجوع به مِشتَن شود.