مشتهی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (ع ص) خواهش کننده و آرزومند. (غیاث) (آنندراج). آن که میخواهد چیزی را و آرزوی آن میکند. آن که دوست میدارد چیزی را. (ناظم الاطباء). مشتاق. آرزومند. خواهنده. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) :
سفرهء او پیش این از نان تهی است
پیش یعقوب است پر، کو مشتهی است.
مولوی.
شیخ کامل بود و طالب مشتهی
مرد چابک بود و مرکب درگهی.مولوی.
|| بااشتها(1) : بیمار مشتهی به صحت نزدیکتر از تندرست بی اشتها که آن صحت می افزاید و این رنج. (تاریخ گزیده).
(1) - در غیاث و آنندراج آرند: اشتهاپیداکننده غلط است، چرا که این متعدی به یک مفعول است و برای معنی اشتهاپیداکننده مشهی صحیح باشد.