مشته رند

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ / تِ رَ] (اِ مرکب) آلتی است نجاران را :
کردگارا مشته رندی ده جهان را خوش تراش
تا کی از قومی که هم ایشان و هم ما تیشه ایم.
انوری (دیوان چ سعید نفیسی ص 435).
و رجوع به مشت رند و مشت رنده شود.