«لغت نامه دهخدا»
[مِ] (ع اِ) آفتابگاه و شکاف در که از آن شعاع آفتاب درآید. (منتهی الارب). آفتابگاه. (آنندراج) (ناظم الاطباء). || بام هموار. (مهذب الاسماء). || دروازه ای است در آسمان برای توبه و آن مسدود است مگر بقدر روشنی که از شکاف در درآید. (منتهی الارب). || (ص) کسی که هرچه گوید یا کند بر انسان ناگوار باشد. (از ذیل اقرب الموارد).