«لغت نامه دهخدا»
[مَ رَ] (اِ مرکب) جای نوشیدن آب. محل آشامیدن آب. مَشرب : و گفت: عارف آن است که هیچ چیز مشرب گاه او تیره نگرداند. هر کدورت که بدو رسد صافی گردد. (تذکره الاولیاء عطار).