مشرکین

«لغت نامه دهخدا»

[مُ رِ] (ع ص، اِ) جِ مشرک. مردمان بت پرست و مشرک. (ناظم الاطباء) :مایود الذین کفروا من اهل الکتاب و لا المشرکین أن ینزل علیکم من خیر من ربکم. (قرآن 2/105). لیعذب الله المنافقین و المنافقات و المشرکین و المشرکات و یتوب الله علی المؤمنین و المؤمنات. (قرآن 33/73).