مشغوف

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) دیوانه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). کسی که اندرون دلش چیزی رسیده باشد. (غیاث). شیفته و دیوانه در دوستی و عشق. (از اقرب الموارد) : زنبور انگبین بر نیلوفر نشیند و به رایحه معطر و نسیم معنبر آن مشغول و مشغوف(1). (کلیله و دمنه چ قریب ص92).
ای عراق، الله جارک نیک مشغوفم به تو
وی خراسان، عمرک اللَّه سخت مشتاقم به تو.
خاقانی.
(1) - در کلیله و دمنه چ مینوی ص105 متن «مشعوف» است، و در ذیل آرد: «مشغوف شاید»، صواب نیز همین باشد.