مشک انگیز

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ اَ] (نف مرکب)خوشبوی. دمندهء بوی خوش. مشک آور. آورندهء بوی مشک. قیاس شود با شهوت انگیز، غم انگیز، شورانگیز بمعنی شهوت آور و غم آور و شورآور :
سنبل از خوشه های مشک انگیز
بر قرنفل گشاده عطسهء تیز.نظامی.