مشک بوم

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ] (ص مرکب) که زمینه و متن آن از مشک باشد. که عطربیز و خوشبوی باشد :
گزارندهء نقش دیبای روم
کند نقش دیباچه را مشک بوم.نظامی.