مشک بر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ بَ] (ص مرکب)مشک آلود. مشک آگین. خوشبوی و معطر :
مشک بر گشت خاک عودی پوش
نافه خر گشت باد نافه فروش.نظامی.
از آن مشک بر ابر گل ریخته
مه از سنبله سنبل انگیخته.نظامی.