مشک بر داغ افشاندن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ بَ اَ دَ](مص مرکب) مشک بر داغ ریختن و بستن و افشاندن، کنایه از تازه ساختن داغ از برای آنکه التیام نپذیرد. (آنندراج) :
مشک بر داغ دل سوختگان افشاند
سرمه چون از کف مژگان سیاهش ریزد.
فطرت (از آنندراج).
و رجوع به مادهء بعد شود.