مشکپوش

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ] (ن مف مرکب) پوشیده از مشک. خوشبوی. معطر :
بنفشه دگرباره شد مشکپوش(1)
سر نرگس آمد ز مستی به جوش.خاقانی.
|| کنایه است از موی رخسار مرد :
یکی کودک نورسید است زوش
هنوزش نگشته ست گل مشکپوش.
اسدی (گرشاسب نامه چ یغمایی ص82).
(1) - از جهت رنگ نیز ایهام دارد که به رنگ مشک درآمده است.