مشک پاش

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ] (نف مرکب)مشک پاشنده. مشک ریز. مشک افشان. خوشبوی کننده :
چرخ سدابی از لبش دوش فقع گشاد و گفت
اینْت نسیم مشک پاش اینْت فقاع شکّری.
خاقانی.
اکنون که دیدی آن سر زنجیر مشک پاش
زنجیر می گسل که خرد حلقه بر در است.
خاقانی.
|| از اسمای معشوق. (بهار عجم) (آنندراج).