«لغت نامه دهخدا»
[مُ / مِ] (حامص مرکب)مشک افشانی و عطرپاشی. مشک بیختن و خوشبوی ساختن چیزی را : ز سنبل کرد بر گل مشک بیزی ز نرگس بر سمن سیماب ریزی.نظامی.
