مشک چوپان

«لغت نامه دهخدا»

[مُ کِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)(1) گیاهی است علفی و یکساله، از تیرهء اسفناجیان دارای ساقه و شاخه های راست به ارتفاع 25 تا 60 سانتیمتر که در نواحی بحرالروم (مدیترانه) و غالب نقاط ایران میروید. این گیاه به رنگ سبز مایل به زرد با دمبرگ دراز و گلهایی مجتمع بصورت خوشهء دراز در کنارهء برگها دارد. دانه اش تقریباً کروی و صاف است. سرشاخه های گل دار این گیاه بعلت دارا بودن اسانس بوی مخصوص دارند. مشک چوپان در طب عوام بعنوان خلط آور مصرف میشود و برای آن اثر ضد تشنج و نیرو دهنده و تسکین دهندهء ضیق النفس ذکر شده است. مسک الجن. شقر. مشک داش. نزله اوتی. ارطا. ماسیا. ارطامسیا. (فرهنگ فارسی معین).
.(لاتینی)
(1) - Chenopodium botrys (?)