«لغت نامه دهخدا»
[مُ / مِ] (ص مرکب) مشک ساره. جای خوشبوی شده از بوی مشک. (ناظم الاطباء). جایی که از مشک و دیگر عطریات معطر باشد. (آنندراج). معطر. خوشبوی که بوی مشک دهد : که گر رای می داری و میگسار هَمَت می بود هم بت مشک سار.اسدی. || مشکین. دارای مشک : همی برد هر شیر جنگی شکار گرفته به بر آهوی مشک سار.اسدی.