مشک سنج

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ سَ] (نف مرکب)وزن کننده و سنجندهء مشک. || در بیت زیر کنایه از فرارسیدن شب است :
چو شب قفل پیروزه برزد به گنج
ترازوی کافور شد مشک سنج.نظامی.
|| از اسمای معشوق. (آنندراج). || زلف معشوق. (ناظم الاطباء) :
به آتش بر آن شوشهء مشک سنج
چو مار سیه بر سر چاه گنج.نظامی.
|| مشک سود. آلوده به مشک. || مکتوب خوش و خوب. (ناظم الاطباء).