مشک ساییدن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ دَ] (مص مرکب)مشک کوبیدن و آن را مانند گرد درآوردن. مشک سودن. کنایه از پراکندن بوی خوش :
غلامان را بگو تا عود سوزند
کنیزک را بگو تا مشک ساید.سعدی.