مشک سای

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ] (نف مرکب)مشک ساینده. آنکه مشک را بساید. || کنایه از معطر و خوشبوی، و خوشبوی سازنده اطراف و چیزها را :
پریچهرگان پیش خسرو به پای
سر زلفشان بر سمن مشکسای.فردوسی.
بت چهرگان چابک چونانکه زلفشان
باشد همیشه بر سمن ساده مشکسای.
فرخی.
فرق بُرّ و سینه سوز و دیده دوز و مغزریز
درّبار و مشک سای و زردچهر و سرخ رنگ.
منوچهری (دیوان چ دبیرسیاقی چ 1 ص48).
یکی دخترش بود کز دلبری
پری را به رخ کردی از دل بری
مهش مشک سای و شکر میفروش
دو نرگس کمانکش دو گل درع پوش.
اسدی (گرشاسبنامه چ یغمائی ص22).
خوش عطاری است باد شبگیر
تا زلف تو مشکسای دارد.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص611).
تاب بنفشه میدهد طرهء مشکسای تو
پردهء غنچه میدرد خندهء دلگشای تو.حافظ.
|| (ص مرکب) مشک سا. مانند مشک به رنگ. سیاه و تاریک :
فلک تا نشد بر سرش مشکسای
نیامد ز ناوردگه باز جای.نظامی.
سم گور بر سبزه خاریده جای
چو بر سبز دیبا خط مشکسای.نظامی.