«لغت نامه دهخدا»
[مُ / مِ طَ](1) (اِ مرکب)(2)گیاهی است از تیرهء نعنائیان که خودروست و آن را ریحان الارض و دیقطامون نیز گویند. مشک طرامشیع. توضیح اینکه این گیاه در حقیقت یکی از گونه های پودنه است... مؤلف عقار این کلمه را معرب از مشک ترمشیر ایرانی دانسته است. (از فرهنگ فارسی معین). گیاهی از خانوادهء لابیاسه(3) و از گیاهان بومی جزیرهء کرت است و در طب قدیم این گیاه را مانند داروی نافع جراحات(4)می شناختند. (از لاروس). بهتر آن بود که با سرخی و زردی زند. قوت و مزاجش به پودنهء کوهی نزدیک است. لیک از او لطیف تر است و دارویی بزرگ است حیض آوردن را و کودک از شکم بیاوردن را. و رطوبتهای غلیظ و لزج را که اندر سینه بود به آسانی براندازد و او گرم است و خشک و اندر درجهء دوم و بهتر هندی بود. (الابنیه چ دانشگاه ص316). فودنج بستانی. پودنهء بستانی(5). بقله الغزال. (یادداشت مؤلف). قسمی از پودنه و قوی تر از اقسام آن است. برگش انبوه و بزرگ تر از برگ پودنهء بری و باخشونت و مایل باستداره و چون گوسفند از آن بخورد شیر او برنگ خون شود. (از فهرست مخزن الادویه). (1) - این ضبط بر اساس ضبط فرهنگ فارسی معین است، ولی ضبط الابنیه عن حقایق الادویه چ دانشگاه چنین است: [ مُ طِ مُ ] . .(لاتینی) (2) - Dictamnus creticus . (فرانسوی) (3) - Labiacee . (فرانسوی) (4) - Vulneraire . (فرانسوی) (5) - Dictame