مشک فروش

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ فُ] (نف مرکب) آنکه مشک میفروشد. (ناظم الاطباء). فروشندهء مشک. که شغلش مشک فروشی و مشک فشانی و عطرآگین ساختن است:
نسترن مشکبوی، مشک فروش آمده ست
سیمش در گردن است، مشکش در آستین.
منوچهری.
وآن نسترن چو مشکفروش معاینه ست
در کاسهء بلور کند عنبرین خمیر.منوچهری.
- مشک فروش از قفا؛ مشک فشان از قفا. (انجمن آرا پیرایش اول). رجوع به ترکیب «مشک فشان از فقاع» شود.
|| کنایه از خوش خلق و مهربان و خوشخو. (فرهنگ فارسی معین). و رجوع به مادهء بعد و ترکیب «مشک فشان از فقاع» شود.