مشکین سریر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ سَ] (اِ مرکب)اورنگ سیاه. کنایه از تابوت :
چو مشکین سریرم درآید به خاک
به مشکوی پاکان برد جان پاک.نظامی.