مشل

«لغت نامه دهخدا»

[مِ شَل ل] (ع ص) حمار مشل؛ خر بسیار راننده. || رجل مشل؛ مرد سبک در حاجت و نیکوصحبت خوش ذات. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).