مشلشل

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَ شَ] (ع ص) آب چکان و ریزان. (آنندراج). چکاننده. (ناظم الاطباء). || ریشه دار. (فرهنگ لغات مشکل و تعبیرات دیوان البسه چ استانبول ص204) :
گرد آن پردهء گلگون چو مشلشل دیدم
آمدم یاد از آن زلف و ز آن رنگ و عذار.
نظام قاری (دیوان ص14)
به زیر(1) منور عروس منصه
تتقها به گردش مشلشل جوانب.
نظام قاری (دیوان ایضاً ص27).
والا(2) و مشلشل را قسمت ز ازل این بود
کاین شاهد بازاری وآن پرده نشین باشد.
نظام قاری (دیوان البسه ایضاً ص57).
(1) - ظ: به زیور.
(2) - حریر نازک بسیار لطیف... (فرهنگ لغات... دیوان البسه).