مشی

«لغت نامه دهخدا»

[مَ شی ی] (ع ص، اِ) داروی مسهل. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
- دواء مشی؛ کارکن. مسهل.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر