مشیا

«لغت نامه دهخدا»

[مَشْ] (اِ) در اوستا «مشیا»،(1) در گاتها «مشا»(2) و «مارتا»(3) بمعنی فناپذیر، درگذشتنی، مردم و انسان آمده... در بندهشن پهلوی «مشیا» بمنزلهء «آدم» و مشیوئی(4)بمنزلهء حوا در نزد اقوام سامی است... و مشیوئی را «مشیانه» هم گویند. (از حاشیهء برهان چ معین).
(1) - mashya.
(2) - masha.
(3) - mareta.
(4) - mashyoi.