مشیع

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) اناء مشیع؛ آوند پر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). || کینه ور آگنده از ناکسی. (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط) (از متن اللغه). و رجوع به مادهء قبل شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر