«لغت نامه دهخدا»
[مُ شَیْ یَ عَ] (ع ص) مؤنث مشیَّع. (اقرب الموارد) (محیط المحیط). || گوسپندی که از باعث ضعف و لاغری محتاج آن باشد که کسی تابع و پیرو آن باشد تا از پس براند و بدون آن رفتن نتواند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط).