مشیعه

«لغت نامه دهخدا»

[مِشْ یَ عَ](1) (ع اِ) کدوی خشک میان تهی که زنان در وی پنبه نهند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد) (از معجم متن اللغه).
(1) - در ناظم الاطباء به فتح میم و سکون یاء ضبط داده شده و ظاهراً نادرست است.