«لغت نامه دهخدا»
[مَشْ] (ع اِ) زمینی که گیاه شیح رویاند. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). مشیوحی (بالقصر و المد). آنجا که گیاه شیح روید. (از اقرب الموارد). و رجوع به مشیوحی شود. || کار سخت که در آن مبادرت نمایند. یقال: هم فی مشیوحاء مِن امرهم؛ ایشان در کاری هستند که در آن مبادرت میکنند و با هم آمیخته. (از منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).