مصلحت اندیشی

«لغت نامه دهخدا»

[مَ لَ حَ اَ] (حامص مرکب) عمل مصلحت اندیش. || اندیشیدن دربارهء صلاح کار. به مصالح کار اندیشه گماشتن. خیر و صلاح خویشتن در نظر گرفتن :
چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی
هم سینه پرآتش به هم دیده پرآب اولی.
حافظ.
و رجوع به مصلحت اندیش شود.