مصلی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ صَلْ لا] (اِخ) عیدگاه شیراز. (ناظم الاطباء). عیدگاه شیراز که آن جای بغایت خوش و خرم و سیرگاه است. (از غیاث) (آنندراج). مصلا : با تنی چند از خاصان به مصلای شیراز بیرون رفت. (گلستان).
میان جعفرآباد و مصلا(1)
عبیرآمیز می آید شمالش.حافظ.
بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت
کنار آب رکن آباد و گلگشت مصلا را(2).
حافظ.
نسیم باد مصلی و آب رکناباد
غریب را وطن خویش می برد از یاد.حافظ.
نمی دهند اجازت مرا به سیر سفر
نسیم باد مصلا و آب رکناباد(3).حافظ.
چو شستی رخت در سعدی و کفشت نیست در پا تنگ
غنیمت دان نسیم آباد و گلگشت مصلا را.
نظام قاری.
چراغ اهل معنی خواجه حافظ
که شمعی بود از نور تجلی
چو در خاک مصلی یافت منزل
بجو تاریخش از خاک مصلی(4).؟
و رجوع به مصلا شود.
(1) - در این شواهد به ضرورت قافیه یا تلفظ معمول فارسی «مصلا» آمده است.
(2) - در این شواهد به ضرورت قافیه یا تلفظ معمول فارسی «مصلا» آمده است.
(3) - در این شواهد به ضرورت قافیه یا تلفظ معمول فارسی «مصلا» آمده است.
(4) - گویندهء این ماده تاریخ که در آخر غالب چاپهای دیوان حافظ آمده است معلوم نیست و تاریخ آن نیز درست نمی باشد، زیرا وفات حافظ علی التحقیق 792 است نه 791 که این شعر حکایت از آن می کند. (یادداشت لغت نامه).