مصم

«لغت نامه دهخدا»

[مُ صِم م](1) (ع ص) کر. کرشده. (ناظم الاطباء). کر. || کسی که کر می کند. (ناظم الاطباء). کرگرداننده. (آنندراج). || کریابنده. (آنندراج). || سهم مصم؛ تیری کشنده و خطانکننده. (یادداشت مؤلف). || سازندهء صمام یعنی سربند شیشه. (ناظم الاطباء).
(1) - در آنندراج به فتح صاد ضبط شده است.