مصون

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع ص) مصوون. محفوظ. نگاهداشته. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). نگاهداشته شده و محفوظ. (از غیاث) (ناظم الاطباء) (آنندراج). نگهداشته. (مهذب الاسماء) (دهار). ایمن. مأمون. محروس. دورداشته از تعرض: عرضی مصون؛ عرضی دور از تعرض. مقابل عرض مبتذل. (یادداشت مؤلف) : آورده اند که در آبگیری از راه دور و از گذریان و تعرض ایشان مصون سه ماهی بودند. (کلیله و دمنه). هر راز که ثالثی در آن محرم نشود هرآینه از اشاعت مصون ماند. (کلیله و دمنه). لقبی که در خزینهء الطاف باری تعالی ازبهر او مخزون بود و از مشارکت اغیار محفوظ و مصون. (ترجمهء تاریخ یمینی ص215). از طوارق ایام و حوادث روزگار مصون و محروس مانده. (ترجمهء تاریخ یمینی ص410). مال مزکی دارند و جامهء پاک و عرض مصون. (گلستان). تا دامن قیامت این چشمهء نیک از چشم بد مصون باد و ترازوی این اقبال از چشم گردان زوال مأمون. (لباب الالباب چ نفیسی ص5).
- مصون شدن؛ محفوظ شدن.
- مصون گردیدن (گشتن)؛ محفوظ شدن.
- مصون ماندن؛ محفوظ ماندن : ما از وقع صولت او از در وقایهء تحرز حالی را مصون می مانیم و ایزدتعالی دیدهء دلهای ما را به کحل بیداری و هشیاری روشن می دارد. (مرزبان نامه ص261).