«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع ص) نعت فاعلی از جَحْر. پس مانده ای که رسیدن نتوانست. (منتهی الارب). المتخلّف الذی لم یلحق. (اقرب الموارد). || درآینده به سوراخ و نهان جای. ج، جواحر. (منتهی الارب).